06-57561479 info@confidanza.nl

Loslaten van verdriet is een onmogelijke taak!

Iedereen heeft wel eens te maken met groot en klein verdriet. Op deze blauwe maandag wil ik graag iets met je delen, in de hoop dat het je inspireert om verdriet en alle andere bijbehorende emoties te kunnen dragen. Maar ook dat je je verdriet durft te delen, zodat het minder zwaar wordt in je eentje.  

Afgelopen weekend bezocht ik een prachtige en inspirerende lezing van Dr. Manu Keirse van het gelijknamige boek “ Helpen bij verlies en verdriet”. Als hulpverlener maar vooral als ervaringsdeskundige kan ik oprecht zeggen dat het me raakte. Een aantal aangrijpende, maar herkenbare voorbeelden van cliënten kwamen voorbij verteld op een praktische, levendige en hartverwarmende manier. Ik was onder de indruk van de onderliggende compassie die te horen was tussen de regels door.  Het werkelijk luisteren naar de ander die in rouw of verdriet zit, is een ware kunst. De lezing geeft me inspiratie en frisse moed om dit soms toch wat beladen onderwerp ook via dit blog aan te kaarten.

Wat is Blue Monday?

Vooral op ‘Blue Monday’ , in het leven geroepen door de Britse psycholoog Cliff Arnall die in 2005 een, naar zijn zeggen, wetenschappelijk verantwoorde formule ontdekte waaruit zou blijken dat de maandag van de laatste volle week van januari dé dag is waarop de meeste mensen zich treurig, neerslachtig of weemoedig voelen. Voornemens zijn mislukt, vakantie is nog ver weg, en het is nog steeds snel donker buiten.
Allereerst een stukje persoonlijk verhaal, waarbij ik veel geleerd heb van een periode van rouw en verlies. Ook voel ik meteen enorme dankbaarheid dat er mensen zijn die vanuit hun hart er voor mij waren en zijn. Daar heb ik veel aan gehad.

Een persoonlijke verhaal

Toen mijn broer jaren geleden overleed door zelfdoding, bevond ik me in, zoals dat toen heette complexe rouw. Want hoe complex is het voor nabestaanden om dit soort verdriet en alle andere emoties te kunnen dragen. In liefde denk ik nog steeds terug aan mijn broer. Gelukkig heb ik fijne ondersteuning gehad van een psycholoog, familie vriendinnen en zelfs collega’s. Maar toch blijft het een ingewikkeld en langdurig proces waarin je niet altijd verdriet zomaar ineens kan loslaten.
Dr. Manu Keirse noemde het dan ook, loslaten kan eigenlijk niet, maar anders vasthouden wel.  Ook benadrukte hij hoe belangrijk het is dat je gehoord, gezien wordt met je verhaal. Voor mij persoonlijk kan ik dit alleen maar beamen.
Wat ik fijn vond is dat mensen zijn naam nog eens noemen, dat ik ook gewoon mag zijn zonder per sé erover te praten, dat ik ondersteuning had door met vriendinnen samen te gaan hardlopen, dat ik een fijne partner heb die getuige is van mijn verdriet.

Verschillende soorten verdriet

In mijn eigen praktijk ontmoet ik vaak fijngevoelige vrouwen met allerlei soorten verdriet, overlijden van een dierbare, verlies van baan, verlies van identiteit of netwerk, verlies van een jarenlange gekoesterde droom of noem maar op. Voordat je het gevoel hebt weer vol in het leven te staan en te kunnen genieten, gaat er eerst rouwarbeid aan vooraf, zoals Dr. Keirse dit noemt. Vergezeld van een aantal bijbehorende taken.

Het woordje rouwarbeid raakte me, en geeft voor mij precies weer wat ik zelf ook zo ervaren heb. Het is daarbij helend om tijd te nemen, te erkennen dat je verdriet hebt, hulp durven accepteren, het delen met anderen. Maar ook compassievol en minder streng te zijn naar jezelf als het gaat om de snelheid waarmee jij of je omgeving denkt dat je het verwerkt moet hebben.

Ook noemde hij dat verwerken eigenlijk niet het juiste woord is. Je ‘overleeft rouw en verdriet’, maar ‘verwerkt’ het in zekere zin niet. Je verdriet hoeft niet weg. Wel merk je op den duur dat er meer ruimte komt voor andere gevoelens, of zelfs genieten, het kunnen dragen van wat het leven je nog meer brengt. Dit is ook herkenbaar vanuit mindfulness, ‘Zijn met wat is’.

Ik spreek hierbij de hoop uit dat je je hart durft te openen voor verbinding met de ander zodat je je niet alleen hoeft te voelen. Dat je lichtpuntjes kan zien. Dat je die ruimte die ontstaat ook durft in te kleuren met leven, genieten en zijn, naast misschien het verdriet. Dat je als je iemand ontmoet die juist in verdriet zit, steek dan een helpende hand uit door er gewoon te zijn, te luisteren. Ga de persoon in verdriet liever niet vermijden of negeren.

Een helpende hand en een luisterend oor

Voor nu steek ik ook graag een helpende hand uit, door je uit te nodigen mij te bellen als je ondersteuning nodig hebt in het omgaan met verlies en rouw. Ik ben er graag voor je.

Van hart tot hart,

Mila