06-57561479 info@confidanza.nl

Het weer is herfstwaardig, het einde van dit jaar is alweer in zicht. Op weg naar mijn werk was er zelfs al een winters tafereel dat herinnert me aan dat de tijd zo snel voorbij glijdt. In deze drukke decembermaand ga ik soms te hard van stapel. We kennen allemaal momenten van verdriet, pijn, onrust en spanning. De kille, donkere feestmaand benadrukt soms nog maar eens de donkerte en zwaarte in onszelf. Veel mensen om me heen herkennen het gemis van dierbaren, staan stil bij verdriet en verlies. Zo ook bij mij. Maar om eerlijk te zijn, is mijn neiging om juist dan in de versnelling te gaan, nog meer te werken en mijn agenda helemaal vol te plannen.

Een vorm van vluchten, negeren of vermijden?

Hoe je het ook noemen wil. Een menselijk gegeven als je het mij vraagt. Weggaan van je verdriet in plaats van het te begroeten, laat staan te omarmen. Herken je dat ook? Het lijkt een mechanisme te zijn dat er voor zorgt dat je jezelf overtuigd dat je echt geen tijd hebt om stil te staan bij wat er van binnen leeft. Maar stiekem ren je er van weg.

Herken jij ook de angst om te breken, om te verzuipen of op te lossen in het grote verdriet?   

 Het lijf gaat verstrakken, de spieren doen zeer, het lichaam roept je tot de orde, maar je luistert niet meteen. Ik herinner me enkele jaren terug het lopen van een hardloopwedstrijd terwijl ik al een blessure had, waarbij ik na drie kilometer even niet meer kon. Ik voelde pijn in mijn lijf, maar pushte mezelf ook om vol te houden. Ik kon toch niet opgeven? Door training en opbouwen van vertrouwen in je lichaam kon ik fysiek gezien het wel even volhouden, maar of het slim was? Het leven kan je ook verharden, en daar ligt ook het gevaar dat je jezelf voorbij loopt.

” Als je dan jezelf voorbij loopt, zeg je dan ook even hoi?” 

We hebben allerlei overtuigingen over hoe om te gaan met verdriet, om maar nog niet te spreken van cultuurgebonden opvattingen hierover.
Jezelf voorbijlopen, te hard werken, je verliezen in een verslaving OF emoties verwerken, tijd nemen, jezelf iets gunnen, compassie met jezelf. Voor welke weg kies jij? Wat kan je doen om je verdriet een plekje te geven?
In mijn praktijk nodig ik mensen altijd uit om wel ruimte te maken voor verdriet, stilstaan bij rouw en verlies, zodat het niet een drijfveer wordt om je leven ‘vast’ te zetten, kleiner te maken of je te laten overweldigen. Het is niet eenvoudig, en vraagt om balans tussen gevoeligheid, kwetsbaarheid en je innerlijke kracht en moed.

” Je mag je verdriet laten meebewegen met het avontuur dat LEVEN heet. “

Ook is  er naar mijn mening wel eens een misverstand over het jezelf toestaan van ervaren van pijn en verdriet. Je mag ook het leven dansen TERWIJL verdriet misschien wel op de voorgrond staat. In mijn geval heb ik na het overlijden van mijn broer, waarbij een groot verdriet vrijkwam (en nog vele andere emoties) mezelf wel gegund om letterlijk te blijven dansen. Wanneer je rouwt, verdrietig bent, mag je dit laten meebewegen met het avontuur dat leven heet. Het kan naast elkaar bestaan, af en toe verdrietig zijn EN toch iets van je leven maken. je hoeft je nooit schuldig te voelen dat je leeft en geniet!

Hieronder enkele tips en overwegingen om (anders) om te gaan met verdriet en rouw:
Laat je verdriet toe in de puurste vorm.
Laat je verdriet gewoon door je heen waaien, hou het niet vast, probeer het niet een andere vorm te geven, dwing je verdriet niet iets te worden wat het niet is. Natuurlijk zit er een verhaal aan vast, mogelijk een opbouwend geheel van pijnlijke gebeurtenissen en verlies. Maar kijk of je het verdriet in de puurste vorm kan toelaten, loslaten en vervolgens kan transformeren. Je moet niet denken dat dit een heel lang proces hoeft te zijn, waarbij deze stappen chronologisch lijken te zijn. Verdriet verwerken is een heel bijzonder en ingewikkeld proces, transformeren gebeurt vaak in een seconde. Wanneer je je verdriet echt aan durft te kijken. Het verdriet (of misschien wel het verhaal erachter) durft en wil loslaten, dan kunnen tranen helend en transformerend zijn.
Vraag om hulp en ondersteuning om je verdriet aan te kijken of deel het met een ander.
Een client van mij kreeg een muzieknummer cadeau en voelde herkenning waarbij hij de moed had dit echt even te voelen. Hij huilde het hele nummer door. Het enige dat er werd gedaan is hem zachtjes vasthouden, aarden, containment bieden. Er zijn!
Neem elke dag momenten om even stil te staan bij je gevoel, emoties en gevoelens in je lichaam, hart en ziel (de container van alle ervaringen). Erken dat het gevoel of de emotie er mag zijn. Adem er even mee, laat de tranen je pijn verzachten.
Geef ruimte aan je innerlijke leven op je eigen manier. Er is geen protocol of stappenplan volgens mij, maar het is wel belangrijk dat je liefdevolle aandacht geeft aan jezelf. Ieder verwerkt verdriet op zijn eigen manier.
Meebewegen met je emoties kan fijn zijn, maar laat je niet overspoelen. Ga niet te lang zwemmen in de vijver van emoties, maar durf ook even aan de oever te zitten en te kijken wat er gebeurt in je hart en je lijf.
– Heb compassie met jezelf, ben mild en vriendelijk als je merkt dat je overspoeld wordt door verdriet. Het verwerken van verdriet hoeft niet volgens een bepaald patroon te verlopen. Er is geen goed of fout. Herken je neiging om alles onder controle te houden. Dat mag. Maar als je het anders wil, verander dan vanuit een milde blik naar jezelf en dat wat jou verdrietig maakt.

Over rouw is nog zoveel meer te zeggen, en gaat mogelijk vele lagen dieper dan ik nu heb besproken over het thema omgaan met verdriet. Wil je meer hierover weten kun je contact met me opnemen en ik kijk graag met je mee.
Een hele mooie tijd gewenst waarin het licht je mag helpen ook het feest van het leven te ervaren.

Hartegroet, Mila Verboeket
08-12-2017